Er tussen stappen?? Niet doen!

Bij het zien van deze foto gingen mijn gedachten gelijk terug naar een wedstrijd die ik ergens in 2001 of 2002 samen met collega TR floot in Deventer : Heren van Isala tegen de heren van Tonego. Op de tribune zat collega RH als beoordelaar. Het was een wedstrijd die voor rust nauwelijks een centje pijn opleverde. Mijn collega en ik zaten goed op dezelfde lijn, hielpen elkaar waar het moest en ik wist bijna zeker dat er een goede beoordeling uit ging rollen.

Tegen halverwege de tweede helft veranderde dat. Mijn collega floot een fout en ging deze bij de tafel aangeven. Ik nam zoals de logica het voorschreef mijn positie in op de baseline, en zag de twee guards van beide partijen met de voorhoofden tegen elkaar staan. Omdat ik zo lekker in de wedstrijd zat dacht ik: dat gaan we even oplossen. Beide guards waren een kop en een paar kilo kleiner dan ik, dus weinig gevaar op escalatie zo leek me. Met mijn handen als eendenbek voor me uit stapte ik er tussen. Uit elkaar!

Rumoer
Helaas is het rumoer daarmee niet opgelost, want achter me hoor ik geschreeuw. Een speler van de gasten ligt op de grond, en ik heb niet gezien hoe of wat. Mijn collega, die nog de signalen staat te maken naar de tafel kijkt verschrikt richting mijn baseline. Ik draai me om en zie de speler liggen. Snel overleggen met mijn collega. Ik loop naar de wedstrijdtafel toe. Hij heeft niets gezien. De beoordelaar , achter de wedstrijdtafel op de eerste ring zittend tussen het publiek staat op en wenkt me. ‘die nummer vijftien slaat die jongen van de gasten in zijn gezicht’ zo stelt hij. Ik heb echter niets gezien, en dus vind ik het lastig om hem weg te sturen. ‘Ik ga niet iemand wegsturen voor iets wat ik niet gezien heb’ zo besluit ik, en mijn collega sluit zich bij me aan.

Het duurt even voordat we daarna de wedstrijd weer in de vingers hebben. Ik baal, en heb last van de situatie, zonder dat de teams daar overigens hinder van ondervinden of een blijvende oorzaak aan zijn. Na de wedstrijd sta ik met de ‘misdadiger’ aan een biertje. Hij is eerlijk: ja ik heb die man een tikje gegeven, maar was niet hard. Ik wil het toch weten: ‘Sla mij eens zo hard als je hem sloeg’. Ik krijg een klets op mijn wang, met platte hand. Ik voel hem wel en denk: ja, dan was je er af gegaan. Dat zeg ik hem ook: Dan had ik je dus weg moeten sturen, maar je tegenstander waarschijnlijk ook wegens theater. Hij bevestigt.

Leermoment
In de beoordeling na afloop blijkt dat ik ruim een vol punt verlies door de hele situatie. Voor iemand met ambitie om overal 8.0 te scoren omdat ik naar de bond wil een hele pijnlijke aftrek. Het leerde me wel:

Nooit er tussen stappen als je collega niet als back up naar de situatie kijkt om te zien wat er in je dode hoek gebeurt.

Wat dat betreft is onderstaand een mooi filmpje. Kijk naar de halve finale Playoffs tussen Gasterra Flames en Eiffel Towers met aan de fluit de heren Zwiep, Peters en Zegwaard. Op het moment dat het uit de hand loopt, stapt scheidsrechter Zegwaard heel slim weg van de situatie. Daar houdt hij het overzicht om Eiffelman Tai Wesley weg te sturen. Uiteindelijk overlegt het trio en gaan er vier man met een D vanaf.

Extreem? Mag je denken. Het was wel dé manier om de angel uit de wedstrijd te halen. Daarna was alle onrust weg en konden beide teams (en ook de arbiters) de wedstrijd op een goede manier uit doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *