Michel Zegwaard stopt met fluiten: the end of an Era

Een van de allerbeste arbiters van Nederland neemt afscheid. Na dertig jaar in de eredivisie (laat dat even op u inwerken, hoeveel spelers waren er vorig jaar ouder dan dertig?) en nog tien jaar langer met fluiten bezig te zijn geweest is voor voormalig FIBA scheidrechter Michel Zegwaard (12 jaar FIBA) het moment gekomen om de fluit aan de wilgen te hangen. 

In maart 2004 had ik het genoegen samen met hem de U20 topper tussen Rotterdam en Lely te fluiten. Voor een fluitbroekie als ik toen was een flinke opgave, en al dagen voordien liep ik stuiterend van de adrenaline rond.
Die adrenaline werd niet minder toen het 55 minuten voor tipoff was en ik hem nog niet zag in de sporthal. Gelukkig zag ik hem twee minuten later uitstappen uit een dikke wagen. Hoera! Hij had niet weggeruild.

Na afloop van de wedstrijd, waarin hij me gelukkig goed meenam op de bagagedrager , schreef hij een aantal punten voor me op wat goed ging en wat beter kan.  Dat papiertje uit mijn spaldingmap (vraag me niet waarom ik die bij me had) heb ik nog jaren in mijn scheidsrechterstas gehad.

Op 19 mei van dit jaar floot hij de finalewedstrijd tussen Donar en Landstede in Groningen. In de grootste en volgens velen mooiste hal kwam een roemruchte carriere ten einde.
Met alleen al de eigen inspiratie en leermomenten in het achterhoofd (ik probeer er nog steeds aan te denken) kan ik alleen maar hopen dat Zegwaard behouden blijft voor het korps in Nederland.

Dankjewel voor de vele mooie jaren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *