Herinneringen aan Ton Rolvink

Toen het nieuws vanmiddag binnenkwam werd het stil op de redactie. Oud FEB-bestuurder, oud bondsarbiter, bestuurder, trainer,coach, opleider en rayonscheidsrechter Ton Rolvink is niet meer.

Het was een vreemd gevoel, want vorig jaar oktober kwam hij nog fluiten toen ik een poging deed mijn coachcarriere op te pakken. Hoewel het fysiek misschien niet allemaal meer volgens het boekje was, wist Rolvink op zijn enorme ervaring en vlotte babbel de wedstrijd in goede banen te leiden. Toen ik vroeg of hij misschien beide teams op het gelijke niveau wilde beoordelen, was hij heel open: Wat wil je dat ik fluit dan? Ik heb je nog niet een keer horen roepen van Ton, dat was een fout fluit eens? Als ex-fluitcollega kon ik antwoorden: ‘ik ken je lang genoeg om te weten dat dat niet werkt’. Hij herinnerde zich misschien even de wedstrijden die we een dikke tien jaar geleden eens samen gefloten hadden toen hij als grote mijnheer enthousiaste en ambitieuze opkomende talentjes mocht begeleiden en zei: Ja daar heb je gelijk in, ik ga er nog beter op letten. Het behoeft geen betoog dat er in de foutenselectie nauwelijks iets veranderde, maar door zich even kwetsbaar op te stellen haalde hij de spanning weg uit de situatie waardoor iedereen weer op een relatief prettige manier doorkon in de ontmoeting.

Lang geleden coachte Rolvink de heren van FlipStars. Volgens de overlevering was Rolvink toen voorzitter, penningmeester en secretaris tegelijk van de Tielse vereniging. Daarnaast trainde hij nog vier teams en hoewel vele toeschouwers erg ver van de heren eredivisie afstonden, was de roem van Rolvink hem vooruit gesneld. In de betreffende wedstrijd stond een jonge arbiter alleen op het veld. Gespannen, want ook hij kende Rolvink. De spanning die hij voelde werd niet minder toen van de eerste vier calls er zeker drie de verkeerde kant op gingen. Rolvink schatte in dat zijn team zich eraan kon gaan lopen ergeren, nam een time out en gaf zijn team te verstaan dat ze moesten gaan basketballen omdat ze blij mochten zijn dat er in ieder geval iemand was die de fluit ter hand wilde nemen en dat ze daar ‘dankbaar’ voor moesten zijn. Dat woord sprak hij met nadruk uit zodat de arbiter in kwestie dat wel móest horen.

Toen zijn fluitcarriere in de eredivisie afliep ging hij op lager niveau fluiten. Verschillende toparbiters werden door hem op het rechte pad gezet in met name Rayon Oost. Daar ging hij veelal mee om op ervaring en communicatie zijn jongere collega’s bij te sturen en de wedstrijden in goede baan te leiden. Daarnaast deed hij jarenlang bergen werk voor de Federatie Eredivisie Basketball waarvoor hij secretaris was.
Jaren later kwamen we elkaar dus weer tegen, niet als collega’s helaas maar als pionnen in een wedstrijd. Hoewel mijn team die wedstrijd ruim verloor had ik na die wedstrijd toen we handen schudden wel een gevoel van: we komen elkaar vast nog een keer tegen als collega’s. Het heeft helaas niet zo mogen zijn. Mijn gedachten gaan naar zijn vrouw en kinderen. Ik hoop dat de wetenschap dat er vele vele scheidsrechters in Rayon Oost een druppeltje Rolvink in hun fluiten hebben (ook al zal niet iedereen dat erkennen) voor troost zorgt in deze moeilijke dagen. We zullen hem nooit vergeten!

geplaatst op ibasketball.nl begin juli 2015

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *